باب - 14 در بيان خطبه‌هاى معروف حضرت على ( ع ) 1 - خطبهء وسيله سپاس خدائى راست كه پندارها را در بند كرده است از اينكه به جائى رسند در باره‌ى وجود او ، خردها را در پرده داشته تا ذات او را در خيال آورند زيرا كه مانند و شكل بالاتر است بلكه اوست كه ذاتش شباهت نميرساند و در صفات كمالش تبعيض به شماره بندى ندارد ، از همه‌ى چيزها جداست نه از نظر اختلاف مكانها و در همه چيز اندر است نه بطور آميزش ، دانش او بوسيله ابزار نيست دانشش به خود ذات است ، ميان او و معلوم او علمى كه جز او باشد كه بوسيله آن دانا بمعلوم باشد نيست . اگر گفته شود كه بوده است ، به اين معنى است كه وجودش ازلى است و اگر گفته شود هميشه هست به اين معنى است كه نابودى را در او راهى نيست پس منزه است و برتر از اينكه گفته شود كه جز او را بپرستند و خدائى جز او اختيار كنند بالاتر و بزرگتر از اين است ، او را ستايش ميكنيم همان ستايشى كه از آفريدگانش براى خودش پسنديده و پذيرش آن را بر خود ما بايست شمارد ، گواهى مىدهم كه نيست خدائى مگر خداى يكتا كه همتائى براى او نيست و گواهى مىدهم كه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بنده و رسول اوست دو گواهى كه سخن را بالا برند و كردار را دو چندان ، سبك شود ميزانى كه از آن بردارند و سنگين شود ميزانى كه در آن بگذارند به همين دو است كاميابى به بهشت و نجات از جهنم و عبور كردن از صراط ، شما با شهادت وارد بهشت ميشويد و بواسطه نماز برحمت خدا ميرسيد